‘SVRN’ กับ ‘Gallery I-Shaped’ แกลเลอรีแห่งความรู้สึกที่ไม่มีคำตอบตายตัว และการทำความ ‘รู้จักตัวเองอีกครั้ง’ ผ่านเสียงดนตรี

19 Min
94 Views
21 Nov 2026

เมื่อเรารู้จักศิลปินคนหนึ่งมานานพอ บางครั้งภาพจำที่มีต่อเขาอาจชัดเจนเสียจนเราเผลอคิดไปแล้วว่า รู้จักคนคนนี้ดี ทั้งจากผลงานที่ผ่านมา บทบาทที่เคยได้รับ หรือแม้แต่แนวทางดนตรีที่เราคุ้นเคย จนบางครั้งอาจลืมไปว่า ศิลปินเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่เติบโต เปลี่ยนแปลง และมีเรื่องราวใหม่ๆ ที่อยากเล่าเช่นเดียวกัน

แต่จะเป็นอย่างไร หากวันหนึ่งศิลปินคนนั้นเลือกกลับมาแนะนำตัวเองอีกครั้ง โดยไม่บอกให้ใครรู้ตั้งแต่แรกว่าเขาเป็นใคร?

นี่คือหนึ่งในแนวคิดเบื้องหลังการเปิดตัว ‘SVRN’ (ซอฟเวอเรน) ที่เริ่มต้นด้วยเพลง ‘WHY’ โดยยังไม่เปิดเผยตัวตนของศิลปิน เพราะเขาอยากให้ผู้ฟังได้ทำความรู้จักเสียงเพลงก่อน โดยไม่มีภาพจำหรือความคาดหวังจากผลงานในอดีตเข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ

สำหรับ SVRN การเริ่มต้นครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงการกลับมาทำเพลงภายใต้ชื่อใหม่ แต่ยังเป็นโอกาสที่จะได้ถ่ายทอดตัวตนและความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมามากขึ้น ผ่าน ‘Gallery I-Shaped’ อัลบั้มที่รวบรวม 7 บทเพลง ซึ่งแต่ละเพลงเปรียบเสมือนภาพวาดหนึ่งภาพที่บันทึกความรู้สึกและประสบการณ์ชีวิตในมุมที่แตกต่างกัน

BrandThink ชวน ‘SVRN’ (ซอฟเวอเรน) มาพูดคุยถึงจุดเริ่มต้น ความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตกับเสียงดนตรี และเบื้องหลังการสร้างสรรค์อัลบั้มที่เขาอยากให้ผู้ฟังได้กลับมาสำรวจความรู้สึกของตัวเอง เพราะบางครั้งการทำความรู้จักใครสักคนอีกครั้ง อาจทำให้เราได้เห็นบางอย่างที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน รวมถึงตัวเราเองด้วย

[เพราะตัวตนไม่ได้มีเพียงแค่บทบาทเดียว]

ก่อนจะเป็น SVRN ในวันนี้ เขาผ่านการทำงานในวงการบันเทิงมาแล้วหลายบทบาท ทั้งการเป็นนักร้อง นักเต้น และนักแสดง แต่ไม่ว่าจะอยู่ในบทบาทไหน สิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่กับตัวเขามาตลอดคือความสนใจในการสร้างสรรค์งานศิลปะ โดยเฉพาะดนตรีที่ค่อยๆ กลายเป็นพื้นที่สำคัญในการถ่ายทอดความคิดและความรู้สึกของตัวเอง

เมื่อ BrandThink ชวนให้เขาลองนิยามตัวเองโดยไม่พูดถึงผลงานหรืออาชีพ คำตอบที่ได้รับกลับไม่ได้เป็นการอธิบายบุคลิกหรือนิสัยส่วนตัวอย่างที่คาดไว้ แต่เป็นมุมมองต่อการมีชีวิตอยู่และการสร้างสรรค์งานศิลปะ

“ผมคือวิญญาณในร่างนี้ที่อยากจะสื่อสารอารมณ์ของมนุษย์ให้ออกมาเป็นสิ่งที่คนสามารถจับต้องได้ผ่านผลงานศิลปะครับ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม ทั้ง movement งานเสียง หรือการแสดง” SVRN เล่า

คำตอบนี้อาจช่วยอธิบายได้ว่า…ทำไมตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเขาจึงสนใจการทำงานสร้างสรรค์หลากหลายรูปแบบ เพราะสำหรับ SVRN ศิลปะไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการร้องเพลงหรือการแสดงบนเวที แต่ยังรวมถึงวิธีการต่างๆ ที่มนุษย์ใช้ถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ภายในออกมาให้คนอื่นสัมผัสได้

หากย้อนกลับไปยังวัยเด็ก ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดนตรีเริ่มต้นจากสิ่งที่หลายคนอาจคาดไม่ถึง นั่นคือ ‘วิดีโอเกม’ โดยเฉพาะเกมอย่าง Final Fantasy และ Kingdom Hearts ทำให้เขาได้ฟังเพลงประกอบเกมอยู่เสมอ ขณะเดียวกันเขายังมีประสบการณ์จากการประกวดเต้น ทำให้เสียงเพลงและการเคลื่อนไหวกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมาตั้งแต่เด็ก

แม้จะเริ่มทดลองแต่งเพลงตั้งแต่อายุประมาณ 14-15 ปี แต่ในช่วงเวลานั้นเขายังไม่ได้รู้สึกผูกพันกับการแต่งเพลงมากนัก จนกระทั่งอายุประมาณ 20 ปี ความสนใจในการสร้างสรรค์ดนตรีด้วยตัวเองจึงเริ่มชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะความต้องการที่จะเล่าเรื่องราวและถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาษาของตัวเองมากกว่าเดิม

“ผมว่ามันหล่อหลอมเป็นตัวเรามาตลอด” SVRN เล่า “ผมเริ่มจากการเล่นเกมตั้งแต่เด็ก แล้วก็เคยประกวดเต้นด้วย เลยรู้สึกว่าดนตรีอยู่กับผมมาตลอด แต่พออายุประมาณ 20 ปี ผมก็เริ่มสนใจการแต่งเพลงด้วยตัวเองมากขึ้น อยากเล่าเรื่องและถ่ายทอดความรู้สึกผ่านภาษาของตัวเองมากขึ้นครับ”

อย่างไรก็ตาม เส้นทางการทำงานของ SVRN ไม่ได้ดำเนินอยู่ในโลกของดนตรีเพียงอย่างเดียว เพราะเขายังมีโอกาสได้ทำงานด้านการแสดง ซึ่งเป็นศิลปะอีกแขนงหนึ่งที่เขามองว่ามีความท้าทายและน่าสนใจในแบบของตัวเอง

สำหรับเขา การแสดงไม่ใช่เพียงการท่องบทหรือถ่ายทอดอารมณ์ตามสถานการณ์ แต่ยังเกี่ยวข้องกับการทำความเข้าใจจิตใจของตัวละคร ก่อนใช้ร่างกายและความรู้สึกของตัวเองทำให้ตัวละครนั้นมีชีวิตขึ้นมา อีกทั้งนักแสดงยังเป็นส่วนหนึ่งของภาพรวมที่ผู้กำกับและคนเขียนบทสร้างขึ้น ซึ่งแตกต่างจากการทำงานเพลงที่เขาสามารถเริ่มต้นจากความคิดและความรู้สึกของตัวเองได้โดยตรง

“การแสดงเป็นอีกศาสตร์หนึ่งที่ผมมองว่าเป็นอะไรที่ท้าทายมากๆ เราต้องสวมวิญญาณตัวละครที่เราสร้างขึ้นมาโดยการใช้ร่างกายเราสื่อสาร เหมือนกับเราเป็นหนึ่งองค์ประกอบของภาพใหญ่ที่ทางผู้กำกับหรือคนเขียนบทสร้างภาพในหัวไว้” SVRN อธิบาย

แม้การแสดงจะทำให้เขาได้เรียนรู้วิธีสร้างสรรค์ผลงานจากมุมมองที่แตกต่างออกไป แต่สิ่งที่เขาค้นพบระหว่างทางคือความชอบในการถ่ายทอดตัวตนของตัวเองผ่านงานศิลปะ ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ความสนใจในการทำดนตรียังคงอยู่กับเขาเสมอ

ความแตกต่างระหว่างสองบทบาทจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าศิลปะแขนงไหนดีกว่ากัน หากแต่อยู่ที่วิธีการสื่อสาร เพราะในขณะที่การแสดงเปิดโอกาสให้เขาได้เข้าไปอยู่ในชีวิตและความรู้สึกของคนอื่น การทำเพลงกลับเปิดพื้นที่ให้เขาได้ถ่ายทอดสิ่งที่เป็นตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องสวมบทบาทหรือสร้างตัวละครขึ้นมาใหม่

“สำหรับผม เวลาทำเพลง ผมไม่ได้สร้างตัวละครขึ้นมาเพื่อถ่ายทอดอะไรบางอย่าง เพราะสิ่งที่อยู่ในเพลงก็คือตัวผมเอง”

การกลับมาทำเพลงภายใต้ชื่อ SVRN (หรือ Sovereign อ่านว่า ซอฟเวอเรน) จึงเป็นโอกาสให้เขาได้ถ่ายทอดเรื่องราวและความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว จากที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้พูดถึง และเลือกใช้เสียงดนตรีเป็นอีกวิธีหนึ่งในการสื่อสารสิ่งเหล่านั้นออกมา

[เมื่อเสียงดนตรีพูดแทนความรู้สึก]

แม้จะทำงานที่ต้องสื่อสารกับผู้คนมาเป็นเวลานาน แต่ SVRN ก็ยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ถนัดการพูดถึงความรู้สึกหรือเรื่องราวส่วนตัวมากนัก เขาอาจบอกได้ว่ากำลังรู้สึกอะไร แต่การอธิบายให้คนอื่นเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร หรือมีรายละเอียดอะไรซ่อนอยู่บ้าง กลับไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไป

เสียงดนตรีจึงเป็นวิธีสื่อสารที่เขารู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีกว่า เพราะบางครั้งเพียงแค่ได้ยินทำนองหรือคอร์ดดนตรีบางอย่าง เราก็อาจรู้สึกเศร้า มีความสุข หรือคิดถึงความทรงจำในอดีตขึ้นมาได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครอธิบายความหมายของเสียงเหล่านั้น

“ผมเป็นคนที่ใช้คำพูดไม่เก่ง แต่เป็นคนตรงไปตรงมานะ รู้สึกอะไรก็บอก เพียงแต่บางทีมันไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้มากขนาดนั้น ผมรู้สึกว่าเสียงดนตรีสามารถถ่ายทอดความรู้สึกที่ผมอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้มากกว่า”

SVRN ยกตัวอย่างว่า เพียงแค่คอร์ดไม่กี่ตัวก็สามารถกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างของคนฟังได้ เช่นเดียวกับเสียงไวโอลินที่อาจทำให้เพลงหนึ่งฟังดูเศร้า ขณะที่อีกเพลงกลับให้ความรู้สึกโรแมนติก ทั้งที่ใช้เครื่องดนตรีชนิดเดียวกัน สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาสนใจว่า องค์ประกอบต่างๆ ของดนตรี ไม่ว่าจะเป็นทำนอง คอร์ด หรือการเรียบเรียง สามารถถ่ายทอดอารมณ์และสร้างความรู้สึกที่แตกต่างกันได้อย่างไร

สำหรับเขา เสน่ห์ของดนตรีอยู่ตรงที่ผู้ฟังไม่จำเป็นต้องรู้ว่าโน้ตตัวไหนหรือเทคนิคใดทำให้เกิดความรู้สึกเหล่านั้น เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่การอธิบายองค์ประกอบทางดนตรีให้เข้าใจ แต่เป็นการที่เสียงเพลงสามารถส่งต่ออารมณ์จากคนทำไปถึงคนฟังได้โดยตรง

สำหรับอัลบั้ม ‘Gallery I-Shaped’ SVRN เลือกเริ่มต้นทำเพลงจากความรู้สึกของตัวเอง โดยยังไม่ได้กำหนดแนวดนตรีหรือแต่งทำนองเอาไว้ก่อนล่วงหน้า เขาเริ่มจากการพูดคุยกับทีมงานถึงเรื่องราวและอารมณ์ที่อยากถ่ายทอด ก่อนจะค่อยๆ พัฒนาสิ่งเหล่านั้นออกมาเป็นบทเพลง

“อัลบั้ม Gallery I-Shaped นี้เริ่มต้นจากความรู้สึกที่ผมอยากถ่ายทอดครับ” SVRN เล่า “ตอนนั้นยังไม่มีดนตรีหรือทำนองอะไรเลย ผมเริ่มจากการเล่าให้ทีมงานฟังว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร มีเรื่องไหนที่อยากสื่อสารบ้าง แล้วเราก็ค่อยๆ ช่วยกันเลือกเรื่องที่น่าสนใจ เพื่อนำมาพัฒนาต่อเป็นบทเพลง”

ในช่วงแรกที่เริ่มทำอัลบั้ม SVRN ใช้เวลาพูดคุยกับทีมงานค่อนข้างมาก เพื่ออธิบายความรู้สึกและประสบการณ์ที่อยากนำมาเล่า ก่อนที่ทีมจะช่วยกันเลือกประเด็นที่สามารถนำมาพัฒนาต่อได้ จากนั้นเขาจึงกลับมาทบทวนอีกครั้งว่าอารมณ์แต่ละแบบเหมาะจะถ่ายทอดผ่านดนตรีลักษณะไหน และควรนำไปอยู่ในบทเพลงใดในอัลบั้ม

กระบวนการนี้ยังไม่ได้มีทำนองหรือโครงสร้างเพลงเป็นตัวกำหนดตั้งแต่ต้น แต่เปิดให้ความรู้สึกเป็นสิ่งนำทางการสร้างสรรค์ โดยมีทีมงานเข้ามาช่วยเปลี่ยนสิ่งที่เป็นนามธรรมให้กลายเป็นผลงานรูปธรรมที่ผู้ฟังสามารถสัมผัสได้จริง

ความรู้สึกที่ SVRN หยิบมาใช้มีตั้งแต่ความสงสัย ความผิดหวัง ไปจนถึงความโหยหาบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งล้วนเป็นอารมณ์ที่เขาเคยพบเจอในชีวิตทั้งสิ้น แต่แทนที่จะนำทุกอย่างมารวมไว้ในเพลงเดียว เขากลับเลือกแยกความรู้สึกเหล่านั้นออกเป็นบทเพลงต่างๆ เพื่อให้แต่ละเพลงมีเรื่องราวและอารมณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน

อีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาเลือกหยิบเรื่องเหล่านี้มาเล่าผ่านดนตรี คือการเติบโตและประสบการณ์ชีวิตที่ทำให้เขาเริ่มมองเห็นความสำคัญของ ‘สุขภาพใจ’ มากขึ้น SVRN พูดถึงช่วงเวลาที่ตัวเองเคยเผชิญกับเรื่องราวและความรู้สึกที่ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง รวมถึงการตระหนักว่าการดูแลสุขภาพใจเป็นเรื่องสำคัญสำหรับทั้งคนทำงานศิลปะและผู้คนที่ต้องใช้ชีวิตในแต่ละวัน

เขาจึงเริ่มมองว่าประสบการณ์ส่วนตัวเหล่านี้อาจมีประโยชน์กับคนอื่นได้ หากนำมาถ่ายทอดผ่านงานสร้างสรรค์ เพราะแม้แต่ละคนจะมีเรื่องราวชีวิตแตกต่างกัน แต่ความรู้สึกบางอย่างก็อาจเป็นสิ่งที่เรามีร่วมกันโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าเกิดเขา [คนฟัง] มีความรู้สึกเหมือนกันกับเพลงนี้ นั่นก็ถือว่าเป็นหนึ่งสเต็ปที่เขาจะได้รู้จักตัวเองมากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้ดูแลตัวเองมากขึ้นก็ได้” SVRN กล่าว

SVRN ไม่ได้คาดหวังว่าทุกคนจะต้องเข้าใจเพลงในแบบเดียวกับที่เขาตั้งใจ หรือจำเป็นต้องเคยผ่านประสบการณ์แบบเดียวกันมาก่อน เพราะเพียงแค่ผู้ฟังบางคนได้ยินเพลงแล้วพบว่าตัวเองเคยมีความรู้สึกคล้ายกัน นั่นก็อาจเป็นโอกาสให้พวกเขาได้กลับมาทบทวนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจแล้ว

สำหรับ SVRN การรู้จักและการทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองถือเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง เพราะยิ่งเรารู้ว่ากำลังรู้สึกอะไร ก็ยิ่งเข้าใจว่าควรรับมือหรือดูแลจิตใจตัวเองอย่างไร ซึ่งเป็นบทเรียนที่เขาได้เรียนรู้จากประสบการณ์ชีวิต และเลือกนำมาถ่ายทอดผ่านบทเพลงในอัลบั้มนี้

ขณะเดียวกัน เขายังมองว่าการทำเพลงเป็นทั้งงานศิลปะและความบันเทิง ผู้ฟังไม่จำเป็นต้องค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ในทุกเพลงเสมอไป บางคนอาจเพียงแค่ชอบทำนองหรือสนุกกับการฟังเพลง ขณะที่บางคนอาจได้พบกับข้อความบางอย่างที่อาจคล้ายกับชีวิตของตัวเอง ซึ่งไม่ว่าจะเป็นการรับฟังในรูปแบบไหน เขาก็ไม่ได้ต้องการกำหนดว่าผู้ฟังควรรู้สึกอย่างไร

“จุดมุ่งหมายของเพลงผมคือ…อยากให้ทุกคนรักตัวเองครับ มีสติกับการใช้ชีวิตครับ” SVRN กล่าว

ความตั้งใจนี้ได้กลายเป็นแนวคิดสำคัญที่อยู่เบื้องหลัง ‘Gallery I-Shaped’ อัลบั้มที่ SVRN เลือกนำความรู้สึกหลายรูปแบบมาถ่ายทอดเป็นบทเพลง และเปิดพื้นที่ให้ผู้ฟังได้ค้นพบความหมายจากประสบการณ์และมุมมองของตัวเอง

เพราะสำหรับเขา ความรู้สึกของมนุษย์มีความซับซ้อน และแม้จะเป็นความรู้สึกแบบเดียวกัน แต่เมื่อเกิดขึ้นกับคนต่างวัยหรือต่างประสบการณ์ ความหมายของมันก็อาจไม่เหมือนกันก็ได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาเลือกถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านั้นออกมาเป็นภาพหลายภาพภายในแกลเลอรีเดียวกัน

[Gallery I-Shaped แกลเลอรีที่ไม่มีคำตอบตายตัว]

“ภาพวาดคือสีที่ระบายบนแคนวาส เพลงคือสีที่ระบายบนอากาศ”

นี่คือคำเปรียบเปรยที่ SVRN ใช้ตอบคำถามว่า ทำไมเขาถึงเลือกนำแนวคิดเรื่องแกลเลอรีมาเป็นหัวใจของอัลบั้ม ‘Gallery I-Shaped’ เพราะในสายตาของเขา ภาพวาดกับเสียงดนตรีมีบางอย่างที่คล้ายกัน แม้จะเป็นงานศิลปะที่ใช้วิธีสร้างสรรค์แตกต่างกันก็ตาม

ภาพวาดอาศัยสี เส้น และองค์ประกอบต่างๆ บนผืนผ้าใบในการสื่อสาร ขณะที่บทเพลงใช้เสียงร้อง ทำนอง และเครื่องดนตรีสร้างความรู้สึกให้เกิดขึ้นในใจของผู้ฟัง แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งสองอย่างทำได้เหมือนกัน คือการพาเราย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องราวหรือช่วงเวลาบางอย่างในชีวิต โดยไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายประกอบ

SVRN พร้อมยกตัวอย่างว่า บางครั้งเราอาจได้ยินเพลงเพลงหนึ่งโดยบังเอิญ แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กขึ้นมา ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะคิดถึงมัน ความทรงจำเหล่านั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงดนตรี และอาจชัดเจนเสียจนรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง

เขามองว่าบทเพลงหนึ่งเพลงจึงสามารถทำหน้าที่คล้ายภาพวาดหนึ่งภาพ เพียงแต่ภาพที่เกิดขึ้นไม่ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้า หากเกิดขึ้นจากความทรงจำและจินตนาการของคนฟังเอง

“เพลงทำให้คนรู้สึกได้ ทำให้คนเห็นภาพได้ เวลาเราเพอร์ฟอร์ม (แสดง) บนเวที มันคือช่วงเวลาเหมือนที่เขาดูแคนวาสอยู่ในช่วงเวลา 3 นาทีนั้น” SVRN เล่า

แนวคิดนี้กลายมาเป็นที่มาของ ‘Gallery I-Shaped’ อัลบั้มที่เขาเลือกนำบทเพลงทั้ง 7 เพลงมาเปรียบกับภาพวาด 7 ภาพ ซึ่งแต่ละภาพต่างมีเรื่องราวและอารมณ์เป็นของตัวเอง แต่หากลองจินตนาการว่าเราเดินเข้าไปในแกลเลอรีแห่งหนึ่ง แล้วหยุดยืนอยู่หน้าภาพวาดสักภาพ สิ่งที่เรามองเห็นหรือรู้สึกอาจไม่เหมือนกับคนที่ยืนดูภาพเดียวกันอยู่ข้างๆ บางคนอาจชอบสีสัน บางคนอาจสนใจรายละเอียดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในภาพ ขณะที่บางคนอาจไม่รู้สึกอะไรกับภาพนั้นเลย

SVRN มองว่าการฟังเพลงก็ไม่ต่างกัน เพราะผู้ฟังแต่ละคนต่างมีประสบการณ์ชีวิต ความทรงจำ และความรู้สึกของตัวเอง ซึ่งล้วนส่งผลต่อการรับรู้ผลงานศิลปะ

“งานศิลปะไม่สามารถตีกรอบได้ว่าคุณต้องรู้สึกอะไร” SVRN เล่าต่อ “ไอเดีย [ในการทำเพลง] นี้เป็นของผมแหละ แต่คุณจะรู้สึกอะไรก็อยู่ที่คนตีความ ไม่มีผิด ไม่มีถูก ชอบไม่ชอบก็ไม่ว่ากัน”

สำหรับ SVRN เมื่อผลงานเพลงถูกส่งออกไปแล้ว ความหมายที่เกิดขึ้นย่อมขึ้นอยู่กับประสบการณ์ของผู้ฟังแต่ละคน เขาจึงไม่ได้คาดหวังว่าทุกคนจะต้องเข้าใจบทเพลงตรงกับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจสื่อสาร

เขายกตัวอย่างว่า แม้แต่ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่าง ‘ความสนุก’ ก็ยังมีความหมายแตกต่างกันในแต่ละช่วงวัย ความสนุกของเด็กอายุ 10 ขวบ อาจไม่เหมือนกับคนอายุ 30 หรือ 60 ปี เพราะประสบการณ์ชีวิตทำให้เรามองความรู้สึกเดียวกันแตกต่างออกไป เช่นเดียวกับบทเพลงที่แต่ละคนสามารถนำไปตีความผ่านเรื่องราวของตัวเองได้

นอกจากการเปรียบเพลงกับภาพวาดแล้ว เขายังใช้แนวคิดเรื่องสีมาอธิบายความแตกต่างของบทเพลงในอัลบั้มด้วย เพียงแต่ไม่ได้กำหนดไว้ล่วงหน้าว่าเพลงไหนต้องเป็นสีแดง สีเขียว หรือสีชมพู เพราะสีที่คนคนหนึ่งนึกถึงเมื่อฟังเพลง อาจไม่ใช่สีเดียวกับที่อีกคนจินตนาการเห็น

สำหรับเขา สีของแต่ละเพลงจึงไม่จำเป็นต้องถูกระบุอย่างชัดเจน และไม่จำเป็นต้องมีชุดสีที่คอยควบคุมภาพรวมของอัลบั้ม สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือการทำให้แต่ละเพลงมีบุคลิกและอารมณ์ที่แตกต่างกัน โดยยังคงอยู่ภายใต้แนวคิดเดียวกัน

ความตั้งใจนี้ยังส่งผลต่อวิธีเรียงลำดับเพลงในอัลบั้ม เพราะแม้ทั้ง 7 เพลงจะถูกรวบรวมอยู่ในผลงานชุดเดียวกัน แต่ SVRN ไม่ได้จัดวางให้เรื่องราวของแต่ละเพลงเชื่อมต่อกันเหมือนบทต่างๆ ในนิยาย หรือเหตุการณ์ที่ดำเนินไปตามลำดับเวลาในภาพยนตร์

เพลงแรกไม่ได้เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ต้องไปติดตามต่อในเพลงที่สอง และเพลงสุดท้ายก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคลี่คลายเหตุการณ์จากเพลงก่อนหน้า เขาเลือกเรียงเพลงให้เหมาะกับการฟังต่อเนื่องกันมากกว่า โดยเปิดให้แต่ละเพลงเล่าความรู้สึกของตัวเองได้อย่างอิสระ

“เนื้อหาของเพลงไม่ได้ต่อกัน มันไม่ใช่แบบเพลง A พูดถึงเรื่องนี้ แล้วเพลง B คือต่อจากเพลง A แต่ทุกๆ เพลงจะต้องมีความ Cinematic และไดนามิกของมันในการเล่าเรื่องให้คนเห็นภาพได้” SVRN เล่า

คำว่า ‘Cinematic’ ที่ SVRN พูดถึงจึงเป็นอีกองค์ประกอบที่เขาตั้งใจรักษาไว้ในอัลบั้ม แม้แต่ละเพลงจะไม่ได้มีเนื้อเรื่องต่อเนื่องกัน แต่เขาอยากให้ดนตรีสามารถสร้างบรรยากาศและพาคนฟังไปสัมผัสอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเพลงได้ คล้ายกับการรับชมฉากหนึ่งในภาพยนตร์

สิ่งที่เขาสนใจจึงไม่ได้มีเพียงทำนองหรือเนื้อร้อง แต่รวมถึงจังหวะการเล่าเรื่องและการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ภายในบทเพลงด้วย เพราะสำหรับ SVRN การทำให้ผู้ฟังเห็นภาพจากเสียงดนตรีเป็นส่วนสำคัญของการสร้างสรรค์ผลงานชุดนี้

เมื่อถามว่าในบรรดาเพลงทั้ง 7 เพลงในอัลบั้ม Gallery I-Shaped มีเพลงไหนที่สะท้อนตัวตนหรือประสบการณ์ชีวิตของเขาได้ชัดเจนที่สุด SVRN ตอบว่าทุกเพลงล้วนมาจากความรู้สึกของเขา เพียงแต่เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในสถานการณ์แตกต่างกัน

อย่างไรก็ตาม SVRN ยอมรับว่ามีเพลงหนึ่งที่รู้สึกว่าใกล้เคียงกับตัวเองมากเป็นพิเศษ ซึ่งในช่วงเวลาที่เราพูดคุยกัน เพลงดังกล่าวยังไม่ได้ถูกปล่อยออกมา เขาเล่าว่าเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงที่เริ่มทำเดโมไว้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ และมีบางอย่างที่สามารถอธิบายความเป็นตัวเขาได้ตรงกว่าบทเพลงอื่น พร้อมบอกว่าบางความรู้สึกอธิบายเป็นคำพูดได้ยาก และอยากให้รอฟังเพลงมากกว่า

อีกหนึ่งเรื่องน่าสนใจคือ เหตุใด SVRN จึงเลือกนำเสนอผลงานทั้งหมดในรูปแบบอัลบั้ม ทั้งที่ปัจจุบันศิลปินจำนวนมากนิยมทยอยปล่อยเพลงเป็นซิงเกิลมากขึ้น

เมื่อถามต่อว่าเขาคิดว่าการทำอัลบั้มดีกว่าการปล่อยซิงเกิลอย่างไร เจ้าตัวกลับตอบทันทีว่า

“ไม่ได้ดีกว่าครับ จริงๆ ไม่ได้ดีกว่า ถ้าเกิดมองทางด้านธุรกิจ ปล่อยเป็นซิงเกิลดีกว่า”

คำตอบนี้สะท้อนว่าเขาไม่ได้มองการทำอัลบั้มเป็นรูปแบบที่เหนือกว่าการปล่อยเพลงทีละเพลงที่นิยมในปัจจุบัน เพียงแต่เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่อยากนำเสนอ เขารู้สึกว่าการรวบรวมบทเพลงทั้งหมดไว้ด้วยกันเหมาะกับแนวคิดเรื่องแกลเลอรีมากกว่า

เพราะหากแต่ละเพลงเปรียบเสมือนภาพวาด การได้เห็นภาพทั้ง 7 ภาพอยู่ร่วมกันย่อมทำให้ผู้ชมมองเห็นรายละเอียดของนิทรรศการได้มากกว่าการดูภาพเพียงภาพเดียว และยังเปิดโอกาสให้เขานำแนวคิดนี้ไปต่อยอดเป็นงานในรูปแบบ Exhibition ได้ด้วย

SVRN ยังมองว่าการทำอัลบั้มช่วยให้ผู้ฟังได้รู้จักเขาในหลายมุมพร้อมกัน เพราะแต่ละเพลงมีอารมณ์และวิธีเล่าเรื่องแตกต่างกัน การได้ฟังทั้งหมดจึงอาจทำให้เห็นรายละเอียดบางอย่างที่เพลงเพียงเพลงเดียวไม่สามารถบอกได้ครบ

เมื่อพูดถึงเสน่ห์ของการฟังอัลบั้มต่อเนื่องกัน ตั้งแต่การหยิบแผ่นเพลงมาเปิดฟัง ไปจนถึงการเลือกอัลบั้มสักชุดเป็นเพื่อนระหว่างขับรถเป็นเวลานาน ซึ่ง SVRN เองก็บอกว่าชอบประสบการณ์การฟังเพลงในลักษณะนี้เช่นกัน

เขายกตัวอย่างการฟังอัลบั้มของศิลปินอย่าง Justin Bieber ที่มีเพลงจำนวนมากอยู่ในชุดเดียวกัน และสามารถเปิดฟังต่อเนื่องไปได้เรื่อยๆ ซึ่งเป็นประสบการณ์การฟังเพลงที่เขาชื่นชอบ และเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขาอยากสร้างสรรค์ผลงานของตัวเองในรูปแบบอัลบั้ม

สำหรับ SVRN อัลบั้มชุดนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบอกว่าตัวเขาเป็นคนแบบไหนผ่านเพลงใดเพลงหนึ่ง แต่เป็นการรวบรวมความรู้สึกจากหลายช่วงเวลาในชีวิตมาไว้ด้วยกัน โดยที่แต่ละเพลงยังมีเรื่องราวของตัวเอง

ผู้ฟังอาจชอบบางเพลงมากกว่าเพลงอื่น อาจเข้าใจความหมายแตกต่างจากที่เขาตั้งใจ หรืออาจเพียงแค่ชอบเสียงดนตรีโดยไม่ได้สนใจเรื่องราวเบื้องหลังเลยก็ได้ ซึ่งทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขายอมรับตั้งแต่เริ่มต้นสร้างอัลบั้ม และหากการฟังเพลงทั้ง 7 เพลงทำให้ใครสักคนได้รู้จักซอฟเวอเรนเพิ่มขึ้นอีกสักมุมหนึ่ง นั่นก็น่าจะใกล้เคียงกับสิ่งที่เขาต้องการจากแกลเลอรีแห่งนี้แล้ว

[การเริ่มต้นใหม่…ในวันที่คนรู้จักเราอยู่แล้ว]

สำหรับศิลปินหน้าใหม่ การทำให้ผู้คนจดจำชื่อและผลงานของตัวเองได้อาจเป็นหนึ่งในความท้าทายสำคัญ แต่สำหรับ SVRN ที่มีประสบการณ์ในวงการบันเทิงมานานหลายปี โจทย์ของเขากลับแตกต่างออกไป เพราะการเริ่มต้นครั้งนี้ เขาอยากให้ผู้คนได้ทำความรู้จักผลงานเพลงของตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องมีภาพจำหรือความคาดหวังจากผลงานที่ผ่านมาเป็นตัวกำหนดความรู้สึกตั้งแต่แรก

เพราะก่อนที่ชื่อ SVRN จะปรากฏขึ้นในฐานะ ‘ศิลปินเดี่ยว’ เขาเป็นที่รู้จักจากการทำงานในวงการบันเทิงมาแล้ว ทั้งการเป็นนักร้อง นักแสดง และการทำงานอีกหลายรูปแบบ ซึ่งทำให้ผู้ชมจำนวนหนึ่งอาจมีความคุ้นเคยกับบุคลิกหรือผลงานบางประเภทของเขาเป็นพิเศษ

การเริ่มต้นทำเพลงครั้งนี้จึงมีโจทย์ที่ต่างออกไป เขาไม่ได้ต้องการลบสิ่งที่เคยทำมา แต่ก็ไม่อยากให้ความคุ้นเคยเหล่านั้นกลายเป็นตัวกำหนดว่าผู้ฟังควรคาดหวังอะไรจากดนตรีของเขา และด้วยเหตุนี้ เมื่อถึงเวลาเปิดตัวเพลง ‘WHY’ ซึ่งเป็นผลงานแรกภายใต้ชื่อ SVRN เขาจึงเลือกปล่อยเพลงออกมาโดยยังไม่เปิดเผยว่าใครคือศิลปินที่อยู่เบื้องหลัง

แทนที่จะใช้ชื่อเสียงที่สะสมมาตลอดหลายปีเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ เขากลับเลือกให้คนได้ยินเสียงเพลงก่อน แล้วจึงค่อยทำความรู้จักกับคนร้องในภายหลัง

และเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจนี้ SVRN ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า เขาไม่อยากให้คนฟังตัดสินเพลงจากความรู้สึกที่มีต่อตัวเขามาก่อน

“คนจะชินกับการเป็นผมครับ คนจะชินกับการเห็นผมมานานแล้ว ก็จะมีอคติกับนักร้องคนนี้ ไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบแหละ แต่อคติในทางที่ดีหรือไม่ดีก็ไม่รู้”

คำว่า ‘อคติ’ ในความหมายของเขาไม่ได้จำกัดอยู่เพียงความรู้สึกในแง่ลบ เพราะแม้แต่คนที่ชื่นชอบผลงานของเขามาตลอดก็อาจมีความคาดหวังบางอย่างอยู่แล้ว เช่น คิดว่าเขาน่าจะร้องเพลงแนวนี้ หรือมีวิธีนำเสนอดนตรีแบบที่เคยได้ยินมาก่อน

ความคาดหวังเหล่านั้นอาจทำให้คนตัดสินใจตั้งแต่ยังไม่ได้ฟังเพลงจริงๆ บางคนอาจกดเข้ามาฟังเพราะเห็นชื่อศิลปินที่ชอบ ขณะที่บางคนอาจเลื่อนผ่านเพราะคิดว่าเพลงคงไม่ใช่แนวที่ตัวเองสนใจ

SVRN จึงอยากทดลองว่า หากตัดชื่อเสียงและภาพจำเหล่านั้นออกไปชั่วคราว แล้วเหลือเพียงเพลงหนึ่งเพลงให้คนได้ฟัง ผลตอบรับจะเป็นอย่างไร

“พอเราปล่อยเป็น Anonymous แล้วใช้ชื่อเล่นใหม่ของผม คนก็ไม่เอาอคติมาบังหน้าก่อนที่จะกดฟังเพลงครับ” SVRN เล่าต่อ

การเปิดตัวในลักษณะนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการปฏิเสธอดีตของตัวเอง เพราะประสบการณ์จากการทำงานที่ผ่านมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ทำให้เขามาถึงวันนี้ เพียงแต่ในครั้งนี้เขาอยากให้เพลงได้รับโอกาสในการสร้างความประทับใจด้วยตัวมันเอง โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยชื่อของคนร้องเป็นเหตุผลแรกในการตัดสินใจ

อีกอย่างหนึ่งที่เขาสนใจคือความรู้สึกคาดไม่ถึงของผู้ฟัง เมื่อเพลงที่ได้ยินอาจไม่ตรงกับสิ่งที่เคยคิดไว้เกี่ยวกับตัวเขา เพราะหากเริ่มต้นจากการไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้อง ผู้ฟังก็อาจรับฟังทำนอง เนื้อร้อง และเรื่องราวในเพลงได้โดยไม่ต้องนำไปเปรียบเทียบกับผลงานที่ผ่านมา

แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งความคาดหวังไว้ล่วงหน้าว่าวิธีนี้จะประสบความสำเร็จมากน้อยเพียงใด แต่ผลตอบรับบางอย่างก็ทำให้เขารู้สึกดี โดยเฉพาะเมื่อมีคนรู้จักและเพื่อนที่ทำงานด้านดนตรีเข้ามาพูดถึงเพลง ‘WHY’ ในทางที่ดี ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นคนร้อง

บางคนบอกว่าชอบเพลงนี้มาก บางคนชื่นชมข้อความที่เพลงต้องการสื่อสาร และมีเพื่อนโปรดิวเซอร์เข้ามาพูดคุยถึงผลงาน โดยไม่ทันรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือคนที่พวกเขารู้จักอยู่แล้ว

“หลายๆ คนที่ผมรู้จักเลย ที่ไม่ได้รู้ว่าเป็นผม แล้วบอกว่าชอบเพลงนี้มาก ผมก็ดีใจที่มันเวิร์กในสิ่งที่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ” SVRN เล่า

สิ่งที่ทำให้เขาดีใจจึงไม่ได้มีเพียงการได้รับคำชม แต่เป็นการที่เพลงสามารถทำให้คนสนใจได้โดยไม่ต้องรู้ก่อนว่าใครเป็นคนสร้างสรรค์ หากมองย้อนกลับไป การตัดสินใจครั้งนี้ก็น่าสนใจไม่น้อย เพราะโดยทั่วไปชื่อเสียงและฐานผู้ติดตามเดิมมักเป็นข้อได้เปรียบของศิลปินที่ต้องการเริ่มต้นทำผลงานใหม่ แต่ซอฟเวอเรนกลับยอมวางข้อได้เปรียบนั้นไว้ก่อน เพื่อทดลองให้เพลงทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถทำให้ทุกคนลืมภาพจำในอดีตได้ และเมื่อเปิดเผยตัวตนแล้ว ผู้ฟังก็ย่อมรู้ว่า SVRN คือศิลปินคนเดียวกับที่พวกเขาคุ้นเคยจากผลงานที่ผ่านมา แต่สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่การปฏิเสธเส้นทางเดิมของตัวเอง หากเป็นการเปิดโอกาสให้ผู้คนได้ทำความรู้จักเขาในอีกมุมหนึ่ง ซึ่งอาจแตกต่างจากภาพที่เคยเห็นมาตลอด

โดยเฉพาะเมื่อเวลาผ่านไป คนคนหนึ่งย่อมมีโอกาสค้นพบความสนใจใหม่ๆ เปลี่ยนวิธีคิด หรือมีความรู้สึกต่อเรื่องเดิมแตกต่างจากเมื่อหลายปีก่อน การที่คนภายนอกยังจดจำเราในแบบเดิมจึงอาจไม่ตรงกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบันทั้งหมด

สำหรับ SVRN การใช้ชื่อใหม่ในการทำเพลงจึงเป็นโอกาสให้เขาได้แนะนำตัวเองอีกครั้ง โดยไม่จำเป็นต้องให้บทบาทในอดีตเป็นคำอธิบายทั้งหมดของตัวตนในวันนี้

เมื่อถามถึงเป้าหมายในระยะใกล้ของการเริ่มต้นเส้นทางศิลปินภายใต้ชื่อ SVRN เขาไม่ได้พูดถึงยอดสตรีมหรือความสำเร็จทางตัวเลขเป็นอันดับแรก แต่ให้ความสำคัญกับการทำให้อัลบั้มออกมาอย่างราบรื่น การส่งสารที่ต้องการสื่อสารไปถึงคนฟัง และการทำให้ผู้คนเริ่มจดจำชื่อศิลปินใหม่นี้ได้

“ให้คนได้รับเมสเสจแล้วก็ให้คนจำ SVRN ได้ครับ ผมว่า SVRN คือ SVRN ไม่ใช่ใครคนอื่นครับ แล้วก็เรามาเริ่มต้นรู้จักกันใหม่ในฐานะที่ผมเป็นดีกว่า” SVRN เล่า

เขายังพูดถึงการอยากให้ผู้ฟังมองตัวเองเสมือนศิลปินใหม่คนหนึ่ง โดยไม่ต้องนำสิ่งที่เคยผ่านมาเป็นเครื่องตัดสินว่าเขาควรทำเพลงแบบไหน หรือควรเป็นศิลปินลักษณะใด

ความตั้งใจนี้ทำให้การเริ่มต้นของ SVRN มีความหมายมากกว่าการเปลี่ยนชื่อหรือการกลับมาทำเพลงอีกครั้ง เพราะสิ่งที่เขากำลังทำคือการขอโอกาสให้ผู้คนมองเห็นตัวตนในปัจจุบันของเขา โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับภาพที่เคยคุ้นเคย และบางที ‘การเริ่มต้นใหม่’ ของคนที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว อาจไม่ได้ยากตรงการทำให้คนรู้จัก ‘ชื่อของตัวเอง’ แต่อยู่ตรงการทำให้คนที่รู้จักเรามานาน ยอมเปิดใจทำความรู้จักกันอีกครั้ง

[การเป็นตัวเองไม่ใช่การหยุดเปลี่ยนแปลง]

แม้ ‘Gallery I-Shaped’ จะเป็นอัลบั้มที่ SVRN ตั้งใจใช้แนะนำตัวเองในฐานะศิลปิน แต่การได้ทำเพลงในแบบที่ต้องการก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถตัดสินใจทุกอย่างได้โดยไม่มีข้อจำกัด โดยเฉพาะเมื่อการสร้างสรรค์ผลงานต้องดำเนินควบคู่ไปกับการทำงานในอุตสาหกรรมเพลง ซึ่งมีทั้งเรื่องการตลาด ความคาดหวังของผู้ฟัง และความคิดเห็นจากคนที่ทำงานร่วมกัน

เมื่อถามถึงวิธีหาจุดสมดุลระหว่างความรู้สึกของตัวเองกับการสร้างสรรค์ผลงานให้เข้าถึงผู้ฟัง SVRN เล่าว่า เขายังคงใช้ความรู้สึกเป็นจุดตั้งต้นในการทำเพลง ขณะเดียวกันก็เปิดรับความคิดเห็นจากทางค่ายเพลงในด้านการตลาดและการนำเสนอผลงาน เพื่อให้บทเพลงสามารถถ่ายทอดสิ่งที่เขาตั้งใจสื่อสาร และเข้าถึงผู้ฟังได้อย่างลงตัว

ระหว่างกระบวนการทำงาน ทางค่ายเพลงยังมีส่วนร่วมในการเสนอแนวทางพัฒนาเพลง ทั้งการออกแบบท่อนที่จดจำได้ง่ายและการปรับองค์ประกอบบางอย่างให้เข้าถึงผู้ฟังมากขึ้น โดย SVRN จะนำความคิดเห็นเหล่านั้นมาพิจารณาร่วมกับความตั้งใจในการสร้างสรรค์ของตัวเอง เพื่อหาจุดที่เหมาะสมสำหรับบทเพลงแต่ละเพลง

“ผมใช้ความรู้สึกนำทางในการทำเพลงตลอดครับ ส่วนในด้านการตลาดก็จะมีทางค่ายเข้ามาช่วยให้ความคิดเห็น ทั้งเรื่องท่อนที่น่าจดจำหรือองค์ประกอบต่างๆ ของเพลง ซึ่งเราก็จะพูดคุยและหาจุดตรงกลางร่วมกันว่า ทำอย่างไรให้ผลงานออกมาตรงกับความตั้งใจของผม และตอบโจทย์ในมุมของค่ายด้วยครับ” SVRN เล่า

สิ่งที่น่าสนใจคือ SVRN ไม่ได้มองว่าการทำงานร่วมกับค่ายเป็นเรื่องที่ทำให้อิสระในการสร้างสรรค์หายไปทั้งหมด เขาเข้าใจว่าผลงานเพลงหนึ่งเพลงมีองค์ประกอบที่ต้องพิจารณามากกว่าความพึงพอใจของศิลปินเพียงฝ่ายเดียว แต่ขณะเดียวกันก็พยายามรักษาสิ่งที่ตัวเองอยากสื่อสารเอาไว้ให้มากที่สุด

แล้วหาก SVRN สามารถทำเพลงได้ตามใจตัวเองทุกอย่าง ผลงานของเขาจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? คำตอบที่ได้รับกลับเปิดให้เห็นความสนใจทางดนตรีอีกด้านหนึ่งของผู้ชายคนนี้

“ถ้าผมได้ทำเพลงตามความต้องการของตัวเอง 100 เปอร์เซ็นต์ ผลงานอาจจะมีความแปลกใหม่มากกว่านี้ครับ เพราะผมสนใจการทำเพลงที่ไม่จำเป็นต้องมีท่อนฮุก หรือไม่ต้องใช้โครงสร้างเพลงแบบที่เราคุ้นเคย แต่อาจเล่าเรื่องผ่านดนตรีโดยแบ่งเป็นองก์ที่ 1 องก์ที่ 2 และองก์ที่ 3 เหมือนการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ครับ” SVRN เล่า

แทนที่จะสร้างเพลงตามโครงสร้างที่ผู้ฟังคุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นท่อน Verse, Pre-Chorus หรือ Chorus เขาสนใจความเป็นไปได้ของบทเพลงที่ดำเนินไปเหมือนเรื่องราวซึ่งแบ่งออกเป็นหลายองก์ โดยไม่จำเป็นต้องย้อนกลับมาหาท่อนฮุกเดิม

ความสนใจลักษณะนี้ทำให้เราเห็นว่า สำหรับซอฟเวอเรน การแต่งเพลงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการสร้างทำนองที่ติดหู แต่ยังเป็นพื้นที่สำหรับทดลองวิธีเล่าเรื่องผ่านเสียงดนตรีด้วย และหากวันหนึ่งเขามีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานโดยไม่ต้องคำนึงถึงรูปแบบที่คุ้นเคยมากนัก เราก็อาจได้เห็นวิธีทำเพลงที่แตกต่างจาก ‘Gallery I-Shaped’ ออกไปอีก

เมื่อถามเรื่องการทำเพลงไปสู่อนาคตของเขา SVRN กลับไม่ได้มองว่าตัวเองจะต้องเป็นศิลปินหรือคนแบบเดิมตลอดไป

เขามองว่ามนุษย์เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และตัวตนก็ไม่ใช่สิ่งที่เมื่อค้นพบแล้วจะคงอยู่ในรูปแบบเดิมไปตลอดชีวิต เพราะระหว่างทางเราอาจได้พบกับความสนใจใหม่ๆ มีประสบการณ์ที่ทำให้เปลี่ยนวิธีคิด หรือแม้แต่สูญเสียความมั่นใจในบางสิ่งที่เคยเชื่อ ก่อนจะค่อยๆ กลับมาทำความเข้าใจตัวเองอีกครั้ง

“ตัวตนคือสิ่งที่เราหาแล้วก็หายไป แล้วเรากลับมาเจอใหม่ หายไปแล้วกลับมาเจอใหม่เรื่อยๆ แต่ผมว่า ณ ตอนนี้ ผมเคลียร์ความเป็นตัวตนได้ เจอมากขึ้นแล้วกัน” SVRN บอก

สำหรับเขา การรู้จักตัวเองในวันนี้จึงไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นคนแบบเดิมในอีก 10 หรือ 15 ปีข้างหน้า เพราะสิ่งที่พบเจอระหว่างทางอาจทำให้ตัวตนบางส่วนเปลี่ยนแปลงไปได้อีก

สิ่งที่ SVRN อยากรักษาไว้ไม่ใช่ภาพลักษณ์หรือบุคลิกบางอย่างที่ต้องคงเดิมตลอดเวลา แต่เป็นโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองในแต่ละช่วงวัย โดยไม่ต้องถูกตัดสินจากสิ่งที่เคยเป็นมาก่อน

เขาอยากให้คนรู้จักตัวเองในปัจจุบัน มากกว่าจะนำประสบการณ์หรือผลงานที่ผ่านมาใช้เป็นคำอธิบายว่าเขาเป็นคนอย่างไร เพราะแม้วันนี้เขาจะรู้สึกว่าเข้าใจตัวเองมากขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าความเข้าใจนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

และหากลองจินตนาการไปถึงอีก 10 ปีข้างหน้า วันที่ SVRN กลับมาเปิดฟัง ‘Gallery I-Shaped’ อีกครั้ง เราจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอยากเห็นตัวเองในวันนั้นเป็นคนแบบไหน

คำตอบของเขาไม่ได้มุ่งไปที่ชื่อเสียงหรือความสำเร็จในวงการเพลง แต่เป็นการมองถึงพัฒนาการของตัวเองในฐานะศิลปินที่อยากเติบโตขึ้นทั้งในด้านความคิด วิธีสร้างสรรค์ผลงาน และการถ่ายทอดความรู้สึกผ่านงานศิลปะให้ลึกซึ้งและละเอียดอ่อนยิ่งกว่าเดิม

“ผมคิดว่าในอนาคตตัวเองน่าจะมีมุมมองที่ลึกซึ้งขึ้น และมีความละเอียดละเมียดละไมในการสร้างสรรค์ผลงานมากกว่าเดิมครับ” SVRN เล่า

ส่วนความรู้สึกที่อยากมีเมื่อกลับมาฟังอัลบั้มชุดนี้ในอนาคต เขาตอบว่าอยากรู้สึกภูมิใจ เพราะทุกครั้งที่สร้างสรรค์ผลงาน เขามักนึกถึงวันที่ตัวเองจะได้ย้อนกลับมาดูหรือฟังสิ่งเหล่านั้นอีกครั้งอยู่เสมอ และเขารู้ดีว่าเมื่อเวลาผ่านไป อาจมีรายละเอียดบางอย่างที่อยากแก้ไข หรือมีวิธีทำงานที่แตกต่างจากเดิม แต่ก็อยากให้ตัวเองในอนาคตมองย้อนกลับมาแล้วรู้สึกดีที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างผลงานชิ้นนี้ขึ้นมา โดยไม่ต้องเสียดายกับสิ่งที่ได้ตัดสินใจทำลงไป

และหากเขามีโอกาสย้อนกลับไปพูดคุยกับตัวเองในช่วงเริ่มต้นเส้นทางศิลปินอีกครั้ง มีอะไรที่อยากบอกกับตัวเองในวันนั้นบ้าง SVRN ใช้เวลาตอบคำถามนี้ไม่นานนักว่า…

“Compromise ให้น้อยกว่านี้ครับ และฟังตัวเองให้มากขึ้นกว่านี้ครับผม”

แม้จะอยากให้ตัวเองในอดีตหนักแน่นและรับฟังความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น แต่ SVRN ก็ไม่ได้คิดจะย้อนกลับไปเปลี่ยนแปลงสิ่งใด เพราะทุกประสบการณ์ล้วนเป็นบทเรียนที่หล่อหลอมให้เขาเติบโตมาจนถึงวันนี้ และเมื่อถามว่าตัวเขาในอดีตจะยอมรับฟังคำแนะนำนี้หรือไม่ เจ้าตัวก็ตอบอย่างมั่นใจว่า ‘ฟัง’

สำหรับ SVRN การทำความเข้าใจตัวเองและสร้างสรรค์ผลงานที่สะท้อนความรู้สึกในวันนี้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องยึดติดกับตัวตนเดิมตลอดไป เพราะเขาเชื่อว่าการค้นหาตัวเองเป็นกระบวนการที่ดำเนินไปพร้อมกับการเติบโตและเปลี่ยนแปลงในแต่ละช่วงชีวิต

ในอีกหลายปีข้างหน้า เขาอาจสนใจดนตรีคนละรูปแบบกับวันนี้ อาจมีวิธีเล่าเรื่องที่เปลี่ยนไป หรืออาจกลับมาฟัง ‘Gallery I-Shaped’ ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากตอนสร้างมันขึ้นมา

แต่สำหรับในวันนี้ อย่างน้อยเขาก็ได้เริ่มต้นทำสิ่งที่อยากทำ ได้ทดลองเล่าเรื่องราวผ่านเสียงดนตรีในแบบของตัวเอง และได้ฝากความรู้สึกจากช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเอาไว้ในอัลบั้มชุดแรกภายใต้ชื่อ SVRN