‘บอนนี่ ภัทราภัสร์’ และ ‘หญิง’ ใน ‘รักแห่งสยาม The Musical’ กับการค้นพบตัวเองผ่านความรัก ที่ไม่จำเป็นต้องลงเอยอย่างสวยงาม…เสมอไป
การรับบทเป็น ‘หญิง’ ใน ‘รักแห่งสยาม The Musical’ อาจทำให้ ‘บอนนี่-ภัทราภัสร์ โบรัชตะสุวรรณ์’ ต้องทำความเข้าใจผู้หญิงคนหนึ่งที่กล้าแสดงออก ชัดเจนกับความรู้สึก และพร้อมลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่เมื่อถามถึงความเหมือนระหว่างตัวละครกับตัวเอง บอนนี่กลับบอกว่า หญิงเป็นคนที่กล้าหาญมาก ขณะที่เธอเองไม่ใช่คนที่กล้าขนาดนั้น
สำหรับบอนนี่ ภัทราภัสร์ การทำความเข้าใจตัวละครที่แตกต่างจากตัวเองไม่ได้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของทักษะในอาชีพการแสดง แต่ยังเปิดโอกาสให้เธอได้ค้นพบแง่มุมใหม่ๆ ของตัวเองไปพร้อมกัน และนั่นอาจเป็นภาพสะท้อนของการเติบโตในช่วงวัยที่เธอยังอยู่ระหว่างการค้นหาว่า ตัวเองเป็นใคร ชอบอะไร และอยากเดินไปทางไหน

[เพราะการเติบโต คือการได้รู้จักตัวเองมากขึ้น]
“ถ้าให้นิยามตัวเอง คงจะเป็น ‘คนที่ยังทำความรู้จักกับตัวเอง’ ไปเรื่อยๆ ค่ะ”
นี่นิยามของผู้หญิงที่ชื่อ ‘บอนนี่ ภัทราภัสร์’ เมื่อ BrandThink ให้เธอลองแนะนำตัวเองที่ไม่ใช่บทบาทนักแสดงและนักร้อง เพราะตลอดระยะเวลาประมาณ 3 ปีในวงการบันเทิงที่ผ่านมา เธอเองก็ยังอยู่ในกระบวนการเรียนรู้และค้นหาสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ
บอนนี่เล่าต่อว่า ตอนเริ่มต้นเข้าวงการ เธอไม่ได้มีภาพชัดเจนว่าตัวเองอยากทำอะไร รู้เพียงว่าชอบร้องเพลง ส่วนการแสดงเป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะสามารถทำได้มาก่อน แต่เมื่อมีโอกาสเข้ามา เธอก็ตัดสินใจลองเปิดรับประสบการณ์ใหม่ และค้นพบในเวลาต่อมาว่าตัวเองชอบการแสดงมากกว่าที่คิด
สิ่งที่ทำให้เธอสนุกกับการแสดง คือการได้ทำความเข้าใจตัวละครที่แตกต่างกันในแต่ละบทบาท เพราะนอกจากจะได้เรียนรู้คนที่ตนกำลังสวมบทบาทเป็นแล้ว กระบวนการนั้นยังทำให้เธอได้กลับมาสำรวจตัวเองอีกด้วย
“ยิ่งบทบาทที่หลากหลาย เราชอบค้นหาตัวเองในแต่ละบทบาทนั้นมากๆ ค่ะ” บอนนี่เล่า
เธอยังเล่าให้ฟังว่า ในเวิร์กช็อปการแสดงแต่ละครั้ง นักแสดงทุกคนต้องทำความเข้าใจตัวละครและค้นหาให้เจอว่าจะนำอะไรจากตัวเองไปใช้กับบทบาทนั้นได้บ้าง ระหว่างทาง เธอจึงมีโอกาสพบลักษณะบางอย่างของตัวเองที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นความสดใสหรือการมองโลกในแง่ดี
แม้แต่การร้องเพลงที่ชื่นชอบมาตั้งแต่เด็กก็ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกมาก เมื่อก่อนอาจคิดว่าการร้องเพลงคือการร้องให้ตรงคีย์ เธอเองก็ค่อยๆ เข้าใจว่าการร้องเพลงยังต้องอาศัยเทคนิคและการสื่อสาร รวมถึงการค้นหาว่าแนวเพลงและวิธีร้องแบบไหนเหมาะกับตัวเอง
สำหรับบอนนี่การเติบโตจึงไม่ได้หมายถึงการมีคำตอบให้กับทุกเรื่องตั้งแต่ต้น แต่ยังเป็น ‘การเปิดโอกาส’ ให้ตัวเองได้ลองทำสิ่งที่ไม่เคยทำ แล้วค่อยๆ ทำความเข้าใจว่าประสบการณ์เหล่านั้นกำลังบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองบ้าง
“ก็เลยรู้สึกว่าตัวเองยังอยากทำความรู้จักตัวเองไปเรื่อยๆ ยังอยากค้นหาสิ่งใหม่ๆ ต่อไป” บอนนี่บอก

และการมารับบท ‘หญิง’ ใน ‘รักแห่งสยาม The Musical’ ก็นับเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่บอนนี่เลือกเปิดรับ แม้จะเป็นงานที่แตกต่างจากสิ่งที่เธอเคยทำมาก่อนก็ตาม เพราะครั้งนี้ไม่ใช่แค่การทำความเข้าใจตัวละครที่มีบุคลิกต่างจากตัวเอง แต่ยังเป็นการก้าวเข้าสู่โลกของละครเวทีที่เธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนด้วย
[เกือบ 20 ปีให้หลัง กับ ‘รักแห่งสยาม’ ในสายตาคนรุ่นใหม่]
ในปี 2550 ‘รักแห่งสยาม’ เข้าฉายในโรงภาพยนตร์และกลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ไทยที่ถูกพูดถึงในแง่ของความรัก ความสัมพันธ์ และครอบครัว แต่ในช่วงเวลานั้น บอนนี่มีอายุเพียงประมาณ 3 ขวบเท่านั้น
เกือบ 20 ปีต่อมา เมื่อเรื่องราวดังกล่าวกำลังถูกนำกลับมาเล่าใหม่ในรูปแบบละครเวที และบอนนี่ได้มีโอกาสทำความรู้จักกับ รักแห่งสยาม อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก หลังจากที่ตัวเองจะต้องมารับบทเป็น ‘หญิง’ ใน รักแห่งสยาม The Musical
การดูภาพยนตร์เรื่องนี้ครั้งแรกของเธอจึงแตกต่างจากผู้ชมที่เติบโตมาพร้อมกับหนังต้นฉบับ เพราะสำหรับบอนนี่แล้ว รักแห่งสยาม ไม่ได้เป็นเพียงความทรงจำในวัยเด็กหรือภาพยนตร์ที่เคยสร้างความประทับใจในอดีต แต่เป็นเรื่องราวที่เธอเพิ่งได้สัมผัสผ่านมุมมองและประสบการณ์ของตัวเองในวันนี้

“รักแห่งสยาม เป็นเรื่องราว Coming of Age ที่ไม่ได้เล่าแค่เรื่องราวความรักของคนสองคน ยังมีทั้งเรื่องของครอบครัว เรื่องมิตรภาพ เรื่องความรักของทุกตัวละครที่ดำเนินเรื่องมาจนจบ รู้สึกว่าเป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่งเลย”
สิ่งหนึ่งที่บอนนี่มองเห็นจากภาพยนตร์เรื่องนี้ คือการเป็นเรื่องราวของการเติบโตที่ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงความรักระหว่างคนสองคน หากยังประกอบด้วยความสัมพันธ์ในครอบครัว มิตรภาพ และความรู้สึกของตัวละครแต่ละคนที่ต้องเรียนรู้และรับมือกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต
แม้เวลาจะผ่านไปเกือบสองทศวรรษ แต่ความสัมพันธ์เหล่านี้ก็ยังเป็นเรื่องที่คนดูในปัจจุบันสามารถมองเห็นภาพสะท้อนของชีวิตตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นความรักที่มีต่อคนในครอบครัว ความผูกพันระหว่างเพื่อน หรือความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดในสายตาของบอนนี่ คือพื้นที่ที่สังคมเปิดให้กับความรักอันหลากหลาย เธอมองว่าผู้คนในปัจจุบันสามารถแสดงออกถึงความรักและตัวตนของตัวเองได้อย่างมั่นใจมากขึ้น ทั้งจากการยอมรับในสังคม การมีกฎหมายรองรับ และการมีชุมชนที่ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าไม่ได้เผชิญเรื่องเหล่านี้เพียงลำพัง
“สำหรับตัวเอง ก็คิดว่ามันต่างแหละ ต่างมากจากที่ได้ยินมา รู้สึกว่าตอนนี้มีพื้นที่ให้กับความรักที่หลากหลายมากขึ้น ไม่ต้องกลัวว่าการที่เรารักใครคนหนึ่งมันจะผิดไหมเหมือนแต่ก่อน ทุกวันนี้พวกเราเชื่อว่ามีความรู้สึกที่ปลอดภัยมากขึ้น มีกฎหมายรองรับ เรามีคอมมิวนิตีที่ใหญ่ขึ้น ทำให้คนกล้าแสดงออกตรงนี้มากขึ้น” บอนนี่เล่า
หากความรักบางรูปแบบเคยเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญกับคำถามหรือข้อจำกัดจากสังคมในวันที่ รักแห่งสยาม ออกฉายครั้งแรก แต่ในวันนี้ผู้คนอาจมีอิสระมากขึ้นในการเลือกว่าจะรักใครและแสดงออกถึงความรู้สึกนั้นอย่างไร
แต่ในขณะที่บริบททางสังคมเปลี่ยนแปลงไป บอนนี่กลับมองว่าแก่นของความสัมพันธ์บางอย่างยังคงเหมือนเดิม โดยเฉพาะความรักในครอบครัวและมิตรภาพ ซึ่งยังเป็นส่วนสำคัญของชีวิตผู้คนไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหนก็ตาม
การกลับมาของ รักแห่งสยาม ในรูปแบบละครเวทีจึงไม่ได้เป็นเพียงโอกาสให้ผู้ชมรุ่นเดิมได้หวนกลับไปพบกับเรื่องราวที่เคยรัก แต่ยังเปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่อย่างบอนนี่ได้ทำความรู้จักและตีความเรื่องราวเดียวกันผ่านประสบการณ์ที่แตกต่างออกไป
“คนที่ดูภาพยนตร์ในตอนนั้นกับคนดูในตอนนี้ก็เปลี่ยนเจนแล้ว เราอาจจะได้ความหมายใหม่จากคนเจนนี้ก็ได้ คนเจนก่อนอาจจะตีความเรื่องนี้ไปอีกความหมายหนึ่ง แต่ว่าคนเจนนี้อาจจะตีความเรื่องนี้ไปในความหมายใหม่ที่เรายังไม่เคยเห็น”
และสำหรับเธอ การทำความรู้จักกับ รักแห่งสยาม ก็ไม่ได้หยุดอยู่เพียงการดูภาพยนตร์ต้นฉบับ เพราะหลังจากนั้น บอนนี่ยังต้องก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว ผ่านการรับบทเป็น ‘หญิง’ ตัวละครที่มีทั้งความกล้า ความสดใส และความรู้สึกบางอย่างที่เธอต้องเรียนรู้ว่าจะถ่ายทอดออกมาบนเวทีอย่างไร
[จากความกลัวสู่ความกล้า ในวันที่ ‘บอนนี่’ รับบทบาทเป็น ‘หญิง’]
สำหรับบอนนี่ การได้เป็นส่วนหนึ่งของ รักแห่งสยาม The Musical เริ่มต้นจากโอกาสที่เธอได้รับการชักชวนให้มาออดิชันในบท ‘หญิง’ แม้จะรู้สึกตื่นเต้นกับการได้ลองทำสิ่งใหม่ แต่ความตื่นเต้นนั้นก็มาพร้อมกับความกลัว เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีประสบการณ์ทั้งการแสดงและการชมละครเวทีมาก่อน
แม้จะเคยผ่านงานแสดงและมีประสบการณ์ด้านการร้องเพลงมาแล้ว แต่สำหรับละครเวที บอนนี่แทบไม่รู้เลยว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร เธอเพียงเคยได้ยินจากนักแสดงรุ่นพี่ว่าการแสดงละครเวทีแตกต่างจากการทำงานหน้ากล้อง เมื่อได้รับบทสำหรับการออดิชัน เธอจึงเริ่มจากการอ่านและตีความด้วยตัวเองว่าหญิงเป็นคนอย่างไร ก่อนจะเตรียมทั้งการแสดง การร้องเพลง และการเต้นเพื่อเข้ารับการคัดเลือก

การออดิชันครั้งนั้นจึงเป็นมากกว่าการทดสอบความสามารถ เพราะบอนนี่กำลังลองทำสิ่งที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน โดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากได้รับเลือกแล้วจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง
ถึงอย่างนั้น เธอก็ตัดสินใจคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้ เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้เข้ามาในชีวิตอีกเมื่อไร โดยเฉพาะเมื่อโปรเจกต์ดังกล่าวเป็นการทำละครเวทีครั้งแรกของ GMMTV สำหรับบอนนี่ การได้ลองทำสักครั้งจึงสำคัญกว่าการรอให้ตัวเองพร้อมทุกอย่าง
หลังผ่านการคัดเลือก เธอจึงเริ่มทำความรู้จักกับ ‘หญิง’ อย่างจริงจัง ทั้งจากภาพยนตร์ต้นฉบับและบทละครเวทีที่ได้รับ ซึ่งสิ่งแรกที่บอนนี่มองเห็นในตัวละครนี้ไม่ใช่เพียงเด็กสาวที่แอบรักเพื่อนสนิท แต่เป็นคนที่มีพลังและบุคลิกแตกต่างจากตัวเธอไม่น้อย
“หนูรู้สึกว่าตัวละครหญิงเป็นเหมือน ‘ความสดใส’ และ ‘แสงสว่าง’ ของเรื่องค่ะ” บอนนี่ เล่า “เพราะหญิงเป็นคนที่กล้าคิด กล้าเสี่ยง กล้าทำ และมีความฝันอยู่ในตัวเอง เวลาที่ซ้อมบทนี้ หนูรู้สึกว่าหญิงเป็นตัวละครที่เข้ามาช่วยเติมความสดใสให้กับเรื่องราวที่ค่อนข้างหม่น ด้วยบุคลิกที่ร่าเริงและความเพ้อฝันของเขา”
ความสดใสที่บอนนี่พูดถึงไม่ได้มีอยู่เพียงในนิสัยของหญิง แต่ยังส่งผลต่อวิธีที่เธอต้องแสดงในบทนี้ด้วย เพราะท่ามกลางเรื่องราวของครอบครัว มิตรภาพ และความสัมพันธ์ที่มีทั้งความสุขและความเจ็บปวด หญิงเป็นตัวละครที่เข้ามาพร้อมกับความเพ้อฝัน ความขี้เล่น และความพยายามจะทำให้สิ่งที่ตัวเองต้องการเป็นจริง
โดยเฉพาะในฉบับละครเวทีที่บอนนี่เล่าว่า หญิงมีบุคลิกเปิดเผยและแสดงออกมากกว่าเวอร์ชันภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่เพื่อนๆ ต่างรู้กันว่ากำลังแอบชอบ ‘มิว’ จนสามารถหยอกล้อหรือแซวกันได้ ขณะที่มิวกลับเป็นคนเดียวที่ยังไม่รู้ถึงความรู้สึกนั้น

ความรักข้างเดียวของหญิงจึงไม่ได้ถูกเก็บไว้เป็นความลับจากทุกคน แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มเพื่อน และทำให้ผู้ชมได้เห็นบุคลิกอีกด้านของเธอผ่านการแสดงออกต่อคนรอบตัว
อย่างไรก็ตาม ความเป็นคนเปิดเผยและกล้าแสดงออกของหญิงกลับเป็นสิ่งที่บอนนี่ต้องพยายามทำความเข้าใจมากที่สุด เพราะในชีวิตจริงเธอไม่ได้เป็นคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างตามความต้องการของตัวเองอย่างตัวละครนี้
“หญิงเป็นคนกล้ามากๆ แต่ตัวเราเองเป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงออก หญิงกล้ากระโจนไปกับสิ่งที่ตัวเองต้องการ พยายามหาวิธีต่างๆ เพื่อที่จะเข้าใกล้เป้าหมายของตัวเอง เป็นคนชัดเจนกับตัวเองมากๆ เป็นคนกล้าคิดกล้าทำมากๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่หนูชอบในตัวละครหญิงมากๆ เลยค่ะ” บอนนี่เล่า
ความแตกต่างระหว่างตัวเองกับหญิงทำให้บอนนี่ต้องหาวิธีถ่ายทอดความมั่นใจและความกล้าออกมาผ่านการแสดง โดยเฉพาะการใช้ร่างกายที่เธอบอกว่าต้องดึงพลังออกมาแทบทุกส่วน ทั้งแขน ขา สีหน้า และท่าทาง เพราะหญิงเป็นตัวละครที่มีการแสดงออกมากกว่าตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง
สำหรับการแสดงหน้ากล้อง นักแสดงอาจใช้สายตาหรือการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเพื่อสื่อสารความรู้สึกได้ แต่เมื่ออยู่บนเวที บอนนี่ต้องปรับวิธีการแสดงให้เหมาะกับลักษณะของงาน และยิ่งเป็นตัวละครอย่างหญิง เธอก็ยิ่งต้องใช้พลังมากกว่าที่เคย
สิ่งที่น่าสนใจคือ แม้หญิงจะมีหลายอย่างที่แตกต่างจากบอนนี่ แต่เธอก็ไม่ได้เริ่มสร้างตัวละครขึ้นมาใหม่ทั้งหมด เพราะระหว่างการซ้อม บอนนี่พบว่าตัวเองมีบางอย่างที่คล้ายกับหญิงอยู่เหมือนกัน นั่นคือความขี้เล่น
ไม่ว่าจะเป็นการแสดงอาการตกใจ การหยอกล้อ หรือท่าทางสนุกสนานบางอย่าง บอนนี่สามารถนำบุคลิกของตัวเองมาใช้กับตัวละครได้ เธอจึงไม่ได้พยายามเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนอีกคนอย่างสิ้นเชิง แต่เลือกใช้สิ่งที่มีอยู่ในตัวเองมาช่วยทำให้หญิงมีชีวิตขึ้นมา
การทำงานกับบทนี้จึงมีทั้งส่วนที่บอนนี่ต้องฝึกฝนเพิ่มเติม และส่วนที่เธอค้นพบว่าสามารถนำประสบการณ์หรือบุคลิกของตัวเองมาใช้ได้ ซึ่งสอดคล้องกับสิ่งที่เธอเคยเล่าไว้เกี่ยวกับการเรียนรู้ผ่านงานแสดง ว่าการทำความเข้าใจตัวละครบางครั้งก็ทำให้เธอได้รู้จักตัวเองมากขึ้นด้วย
แต่ถึงจะเริ่มเข้าใจหญิงมากขึ้น ความท้าทายอีกอย่างที่ยังทำให้บอนนี่กังวลก็คือการต้องแสดงบทนี้ต่อหน้าผู้ชมจริงๆ
สำหรับนักแสดงที่คุ้นเคยกับการทำงานในซีรีส์ การแสดงละครเวทีมีเงื่อนไขแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน เพราะเมื่อเริ่มการแสดงแล้ว ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไปจนจบ ไม่สามารถหยุดเพื่อถ่ายใหม่หรือเลือกใช้เทคที่ดีที่สุดในภายหลังได้
ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงละครเวทีไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่ต้องกลับมาถ่ายทอดเรื่องราวเดิมต่อหน้าผู้ชมในแต่ละรอบ ซึ่งหมายความว่านักแสดงต้องพร้อมทั้งร่างกาย อารมณ์ และความเข้าใจในตัวละครทุกครั้งที่ขึ้นเวที

“จริงๆ มีทั้งความกดดัน แต่ก็อาจจะไม่ค่อยกดดันเท่ากับกลัวมากกว่า กลัวว่าจะทำได้ไหม เพราะละครเวทีมันไม่ได้เล่นแล้วจบเลยเหมือนซีรีส์ มันต้องเล่นแล้วก็อยู่กับมันไป 17 รอบ” บอนนี่บอก
สิ่งที่เธอกลัวจึงไม่ใช่เพียงการจำบทหรือการแสดงให้ครบตามที่ซ้อมมา แต่เป็นการทำให้ผู้ชมเข้าใจตัวละครได้ทันทีในขณะที่เรื่องราวกำลังดำเนินอยู่ เพราะต่างจากซีรีส์ที่นักแสดงสามารถถ่ายหลายเทคแล้วค่อยเลือกภาพที่เหมาะสมที่สุดได้ การแสดงบนเวทีจึงต้องทำให้ทุกการกระทำของตัวละครมีความหมายในเวลานั้นเลย
บอนนี่อธิบายให้ฟังต่อว่า เมื่อเดินเข้าสู่เวที นักแสดงต้องทำให้คนดูเข้าใจว่าตัวละครกำลังต้องการอะไร และเพราะเหตุใดจึงตัดสินใจทำสิ่งนั้น นี่จึงเป็นความยากที่เธอไม่เคยเผชิญในลักษณะเดียวกันมาก่อน
แม้จะยอมรับว่ากลัว แต่บอนนี่ก็ไม่ได้มองความรู้สึกนี้เป็นเหตุผลให้ถอยออกจากงาน ตรงกันข้าม เธอบอกว่าตัวเองชอบลองทำสิ่งที่ท้าทาย และเมื่อถูกถามว่างานละครเวทีครั้งนี้ยากที่สุดในช่วงสามปีที่ทำงานในวงการบันเทิงหรือไม่ เธอตอบทันทีว่าเป็นงานที่ยากมาก
เหตุผลสำคัญอีกข้อหนึ่งคือ รักแห่งสยาม The Musical ไม่ได้ต้องการเพียงทักษะการแสดง แต่ยังต้องใช้การร้องเพลงควบคู่กันไปด้วย
แม้บอนนี่จะชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และเคยมีโอกาสพัฒนาทักษะด้านนี้ระหว่างทำงานในวงการบันเทิง แต่การร้องเพลงบนเวทีกลับมีโจทย์ที่ต่างออกไป เพราะเธอไม่สามารถร้องเพลงด้วยความรู้สึกของตัวเองเพียงอย่างเดียวได้
“มันจะร้องอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องร้องในเวอร์ชันของตัวละคร เราเป็นตัวละครที่ร้องเพลง เราไม่ใช่บอนนี่ที่ร้องเพลง”
ประโยคนี้ทำให้เห็นถึงวิธีการและการทำงานของบอนนี่ ในฐานะนักแสดงละครเวทีที่มองการร้องเพลงในละครเวทีได้ชัดเจน เพราะสิ่งที่เธอต้องทำไม่ใช่แค่ร้องให้ถูกต้องตามทำนองหรือใช้เทคนิคการร้องที่ฝึกฝนมา แต่ต้องเข้าใจด้วยว่าหญิงกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบไหน และเพลงที่กำลังร้องนั้นมีความหมายอย่างไรสำหรับตัวละคร
การร้องเพลงในฐานะหญิงจึงต้องเริ่มจากการเชื่อในความคิดและความรู้สึกของหญิงก่อน แล้วจึงถ่ายทอดออกมาผ่านเสียงร้อง เพื่อให้ผู้ชมไม่ได้เพียงฟังเพลง แต่ต้องเข้าใจสิ่งที่ตัวละครกำลังพยายามสื่อสารไปพร้อมกัน
สำหรับบอนนี่ นี่จึงเป็นความแตกต่างสำคัญระหว่างการร้องเพลงในฐานะตัวเองกับการร้องเพลงในฐานะนักแสดง เพราะแม้จะเป็นคนคนเดียวกันที่ใช้เสียงร้อง แต่ความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังบทเพลงนั้นต้องเป็นของตัวละคร
“เวลาร้องเพลงมันต้องสื่อสารความรู้สึกของตัวละครออกมาพร้อมกับเสียงเพลง ต้องเชื่อในความคิดของตัวละครก่อน แล้วต้องสื่อสารให้คนเข้าใจผ่านบทเพลงอีกทีหนึ่ง”
ยิ่งเมื่อหญิงเป็นตัวละครที่มีความรักข้างเดียว การถ่ายทอดความรู้สึกผ่านบทเพลงก็ยิ่งต้องอาศัยความเข้าใจในความสัมพันธ์ของเธอกับมิว เพราะความรักของหญิงไม่ได้มีเพียงความสดใสหรือความพยายามเข้าหาคนที่ชอบเท่านั้น แต่ยังมีความลังเลและความไม่แน่ใจว่าจะบอกความรู้สึกออกไปดีหรือไม่
บอนนี่มองว่าการแอบรักเป็นประสบการณ์ที่หลายคนน่าจะเข้าใจได้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกชอบใครสักคนแต่ไม่กล้าบอก หรือบางครั้งก็อยากแสดงออก แต่กลับลังเลเมื่อถึงเวลาจริงๆ ซึ่งความกล้าๆ กลัวๆ เหล่านี้เองที่เธอมองว่าเป็นเสน่ห์อีกอย่างของหญิง
ส่วนหญิงจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไรในฉบับละครเวที บอนนี่ขออุบเอาไว้ก่อน เพราะอยากให้ผู้ชมได้ติดตามพัฒนาการของตัวละครด้วยสายตาของตัวเอง

นอกจากการทำความเข้าใจหญิงแล้ว การได้ทำงานกับ รักแห่งสยาม ยังทำให้บอนนี่ สนใจเรื่องราวของตัวละครอื่นๆ มากขึ้น โดยเฉพาะครอบครัวของโต้ง ซึ่งเป็นส่วนที่เธอบอกว่าชอบเป็นพิเศษ
บอนนี่ประทับใจกับเรื่องราวของครอบครัวโต้งที่ถูกเล่าลึกลงไปอีกในฉบับละครเวที โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อ แม่ และสมาชิกในครอบครัว ซึ่งเธอมองว่าเป็นส่วนที่กินใจ และทำให้ผู้ชมได้เห็นความรักในอีกหลายแง่มุมของ รักแห่งสยาม
เพราะท้ายที่สุดแล้ว รักแห่งสยาม ไม่ได้พูดถึงเพียงความรักที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ที่อาจเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ความผิดหวัง หรือความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกออกไปได้ทั้งหมด และนั่นนำไปสู่คำถามสำคัญอีกข้อหนึ่งว่า…
ความรักที่ดีจำเป็นต้องจบลงด้วยความสมหวังเสมอไปหรือไม่?
[ความรักที่ไม่จำเป็นต้องลงเอยอย่างสวยงาม]
หากย้อนกลับไปมองเรื่องราวความรักใน รักแห่งสยาม สิ่งหนึ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้แตกต่างจากเรื่องรักทั่วไป อาจเป็นเพราะไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์จะลงเอยอย่างที่ตัวละครต้องการ บางคนรักใครสักคนโดยไม่อาจบอกความรู้สึกออกไปได้ บางคนมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน แต่กลับไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้ ขณะที่ความรักในครอบครัวเองก็ไม่ได้มีแต่ความเข้าใจหรือความสุขเสมอไป
เช่นเดียวกับ ‘หญิง’ เด็กสาวที่แอบรักมิว แม้จะเป็นคนกล้าคิด กล้าทำ และพยายามหาทางเข้าใกล้คนที่ตัวเองชอบ แต่ความกล้าเหล่านั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะได้รับความรักตอบกลับอย่างที่หวัง
เมื่อพูดถึงความรักที่ดี บอนนี่กลับไม่ได้มองว่าจุดหมายปลายทางของความสัมพันธ์จำเป็นต้องเป็นการได้ครองคู่กัน หรือมีบทสรุปที่ทำให้ทุกฝ่ายมีความสุข เพราะบางครั้งความรักก็อาจมอบบางสิ่งให้เรา แม้สุดท้ายจะไม่ได้ลงเอยอย่างที่ตั้งใจไว้ก็ตาม
“หนูรู้สึกว่าความรักจริงๆ อาจจะไม่จำเป็นต้องจบสวยงามเสมอไป ความรักที่ดีอาจจะไม่ต้องคบกัน หรือว่าต้องชัดเจน แต่ทำให้เราได้เรียนรู้ความเศร้า ความเสียใจ ความเหงา ความสูญเสีย เราอาจจะได้แง่คิดจากความรักครั้งนี้ที่มันอาจจะไม่สมบูรณ์แบบ”
ในมุมมองของบอนนี่ ความรักจึงไม่ได้มีคุณค่าเฉพาะในวันที่เรามีความสุขเท่านั้น เพราะแม้แต่ความผิดหวังหรือการสูญเสียก็อาจกลายเป็นประสบการณ์ที่ทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น การรักใครสักคนอาจไม่ได้ทำให้เราได้ทุกอย่างตามต้องการ แต่ระหว่างทางก็อาจทำให้ได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับตัวเองและคนที่เรารัก
มุมมองดังกล่าวสะท้อนผ่านเรื่องราวของ รักแห่งสยาม ที่ไม่ได้เล่าถึงความรักเพียงรูปแบบเดียว แต่ยังมีทั้งความรักในครอบครัว มิตรภาพ ความผูกพัน และความรู้สึกที่ไม่อาจพัฒนาไปเป็นความสัมพันธ์แบบคนรักได้ ทุกความสัมพันธ์ต่างมีปัญหาและเงื่อนไขของตัวเอง ซึ่งบางครั้งก็ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยความรักเพียงอย่างเดียว
“ความรักจริงๆ ไม่จำเป็นต้องสวยงาม ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แต่ว่ายังไงหนูว่าเราได้อะไรจากความรักครั้งนั้นๆ แน่นอน”
บอนนี่ไม่ได้มองความรักที่ไม่สมหวังว่าเป็นความล้มเหลวของความสัมพันธ์ แต่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่คนคนหนึ่งได้รับจากการมีความรักครั้งนั้นมากกว่า เพราะการที่ความสัมพันธ์ไม่เป็นไปตามความคาดหวัง ไม่ได้หมายความว่า…ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันจะหมดความหมายตามไปด้วย
และเมื่อได้ทำความรู้จักกับเรื่องราวของ รักแห่งสยาม มากขึ้น โดยเฉพาะในฉบับละครเวทีที่เธอกำลังร่วมแสดง บอนนี่ก็พบว่าความรักในเรื่องมีความใกล้เคียงกับชีวิตจริงมากกว่าภาพความรักที่มักถูกเล่าผ่านเรื่องราวโรแมนติกทั่วไป

“บางทีเวลาเราดูภาพยนตร์ เรามักคิดว่าความรักต้องจบแบบ Happy Ending สวยงาม เป็นแฟนกัน แต่งงาน มีความสุข แต่จริงๆ แล้วหนูรู้สึกว่าละครเวทีเรื่องนี้มันค่อนข้างตีความด้วยความเป็นมนุษย์จริงๆ เป็นคนที่เห็นจริงๆ เป็นความสัมพันธ์ที่มีอยู่ในสังคมจริงๆ บางครั้งไม่ได้สวยงามตามนิยาย”
เพราะในชีวิตจริง ความรักไม่ได้ดำเนินไปตามลำดับขั้นที่แน่นอนเสมอไป การได้พบใครสักคน ตกหลุมรัก และพัฒนาความสัมพันธ์ อาจไม่ได้หมายความว่าทั้งสองคนจะต้องลงเอยด้วยการเป็นคู่รัก หรือแม้แต่คนที่รักกันก็อาจมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้
แต่ถึงอย่างนั้น ความสัมพันธ์ที่จบลงก็ไม่ได้ทำให้ช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันไร้ความหมาย เช่นเดียวกับเรื่องราวของมิวและโต้ง ซึ่งแม้จะไม่ได้ลงเอยด้วยการเป็นคู่รัก แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว
เมื่อเวลาผ่านไปเกือบ 20 ปี ความรักของผู้คนก็มีรูปแบบและความซับซ้อนที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน
หากในอดีต ความรักระหว่างคนเพศเดียวกันอาจต้องเผชิญกับคำถามจากสังคมว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ ในปัจจุบัน บอนนี่กลับมองว่าคำถามลักษณะนั้นอาจไม่ใช่สิ่งที่คนรุ่นใหม่ให้ความสำคัญมากเท่าเดิม เพราะสังคมเปิดกว้างขึ้น และผู้คนสามารถแสดงออกถึงความรักของตัวเองได้มากขึ้น
แต่การมีอิสระในการรักใครสักคนก็ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์จะกลายเป็นเรื่องง่าย เพราะเมื่อรูปแบบของความสัมพันธ์มีความหลากหลายมากขึ้น คำเรียกสถานะต่างๆ ก็อาจทำให้ผู้คนต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนในรูปแบบใหม่
ไม่ว่าจะเป็นคนคุย คนรัก หรือความสัมพันธ์ที่ยังไม่สามารถระบุสถานะได้อย่างชัดเจน บางครั้งความยากของความรักในวันนี้จึงอาจไม่ได้อยู่ที่การตั้งคำถามว่าเรามีสิทธิ์รักใคร แต่เป็นการทำความเข้าใจว่าความสัมพันธ์ที่กำลังเกิดขึ้นนั้นมีความหมายอย่างไร และเราควรวางตัวเองไว้ตรงไหนในความสัมพันธ์ดังกล่าว
“ถ้าเป็นแต่ก่อนเรื่องนี้คงจะมีคำถามแบบ เรารักคนนี้ได้ไหม รักเพศเดียวกันได้ไหม ผิดไหม แต่ตอนนี้หนูว่าคนน่าจะไม่ได้ตั้งคำถามเรื่องนี้ แต่ด้วยความที่มันมีหลายสถานะ มันก็เลยกลายเป็นว่าสร้างความสับสนให้กับตัวเอง อาจจะต้องตั้งคำถามว่า เราจะรักคนหนึ่งยังไงโดยที่ยังรักตัวเองอยู่”
นอกจากนี้ บอนนี่ยังชวนให้มองความรักจากอีกมุมหนึ่ง เพราะเมื่อเรารักใครสักคน บางครั้งความพยายามที่จะรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ก็อาจทำให้เราต้องปรับเปลี่ยนตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการยอมรับความแตกต่าง การประนีประนอม หรือการทำความเข้าใจกับความต้องการของอีกฝ่าย แต่การปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกับใครสักคนควรไปได้ไกลแค่ไหน และเมื่อไรที่การพยายามรักษาความสัมพันธ์อาจเริ่มทำให้เราละเลยความรู้สึกของตัวเอง
สำหรับบอนนี่ ความซับซ้อนของความรักในวันนี้จึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรื่องเพศเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องของคนสองคนที่ต้องเรียนรู้ว่าจะอยู่ร่วมกันอย่างไร โดยที่แต่ละฝ่ายยังสามารถเป็นตัวเองได้
“ความรักทุกวันนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเพศอย่างเดียวแล้ว แต่ยังเกี่ยวกับความรักของคนสองคนที่มันซับซ้อนมากขึ้น แล้วมันก็ต้องปรับจูนเข้าหากัน ต้องปรับยังไงให้เรายังเป็นตัวของตัวเองอยู่ ให้เรายังรักตัวเองอยู่ ให้มันปลอดภัยกับตัวเองด้วย”
สิ่งที่บอนนี่พูดจึงไม่ได้เป็นเพียงคำถามถึงสถานะของความสัมพันธ์ แต่ยังรวมถึงการรักษาความเป็นตัวเองเอาไว้ในวันที่เรามีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต เพราะแม้ความรักจะต้องอาศัยความเข้าใจและการปรับตัวเข้าหากัน แต่ก็ไม่ควรทำให้ใครคนหนึ่งต้องละทิ้งความรู้สึกหรือความต้องการของตัวเองไปทั้งหมด
หากมองย้อนกลับไปยังตัวละคร ‘หญิง’ ความรักของเธออาจเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ทำให้เห็นว่า การกล้าแสดงออกถึงความรู้สึกไม่ได้รับประกันว่าจะได้รับความรักตอบกลับมา แต่สิ่งสำคัญอาจอยู่ที่การได้ซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง และเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงของความสัมพันธ์นั้น
เช่นเดียวกับมิวและโต้ง หรือความสัมพันธ์อื่นๆ ใน รักแห่งสยาม ที่ต่างสะท้อนให้เห็นว่า ความรักไม่ได้มีเพียงความสุขหรือความสมหวัง แต่ยังมีความเศร้า ความผิดหวัง และบทเรียนที่แต่ละคนต้องเผชิญ
ท้ายที่สุดแล้ว ความรักที่ดีอาจไม่จำเป็นต้องเป็นความรักที่อยู่กับเราไปตลอดชีวิต และการไม่ได้ลงเอยกับใครสักคนก็ไม่ได้หมายความว่าความรักครั้งนั้นไม่มีคุณค่า เพราะบางครั้งสิ่งที่หลงเหลืออยู่หลังความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลงไป อาจเป็นความเข้าใจในตัวเองที่มากขึ้น รวมถึงการเรียนรู้ว่าเราจะรักใครสักคนอย่างไร โดยไม่ลืมที่จะรักตัวเองไปพร้อมกัน

[อยากให้คนจดจำในฐานะคนที่ทำให้ใครสักคนกล้าทำตามความฝัน]
หากมองไปข้างหน้าอีก 20 ปี บอนนี่อยากให้ผู้คนจดจำเธอในฐานะใด?
คำถามนี้อาจทำให้นึกถึงความสำเร็จในอาชีพ ผลงานที่สร้างชื่อเสียง หรือบทบาทสำคัญที่ศิลปินคนหนึ่งอยากฝากไว้ให้ผู้ชมจดจำ แต่สำหรับบอนนี่ สิ่งที่เธออยากเห็นในอนาคตไม่ได้มีเพียงความสำเร็จของตัวเอง หากยังรวมถึงการได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ใครบางคนมีความกล้ามากขึ้นในการทำสิ่งที่รัก
“อยากให้คนจดจำเราในฐานะนักแสดง แล้วก็ในฐานะนักร้องเลยค่ะ เพราะว่าหนูภูมิใจในสองอาชีพนี้มากๆ แล้วก็อยากให้คนมองเราแล้วมีแรงบันดาลใจในการทำตามความฝันของเขา”
สำหรับบอนนี่ การแสดงและการร้องเพลงไม่ได้เป็นเพียงอาชีพที่เธอทำอยู่ในปัจจุบัน แต่ยังเป็นสองสิ่งที่เธอรัก ภาคภูมิใจ และอยากพัฒนาตัวเองต่อไป แม้ทั้งสองเส้นทางจะมีความท้าทายแตกต่างกัน แต่สิ่งที่เธอให้ความสำคัญไม่แพ้กันคือการได้ใช้ความสามารถของตัวเองส่งต่อบางสิ่งบางอย่างที่มีความหมายไปถึงผู้คน
ตลอดเส้นทางการทำงานที่ผ่านมา บอนนี่ได้เรียนรู้ว่าการเป็นศิลปินไม่ได้หมายถึงการทำทุกอย่างได้ดีตั้งแต่ครั้งแรก เธอเคยมีความไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเอง และยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ แต่การได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ ทำให้เธอค่อยๆ มองเห็นว่าตัวเองสามารถพัฒนาไปในทิศทางไหนได้บ้าง
เมื่อถามถึงสิ่งที่อยากส่งต่อให้ผู้คน บอนนี่จึงไม่ได้พูดถึงการเป็นแบบอย่างที่ทุกคนต้องเดินตาม หรือการทำให้คนอื่นประสบความสำเร็จเหมือนเธอ สิ่งที่เธอหวังกลับเรียบง่ายกว่านั้น นั่นคือการที่ใครสักคนได้เห็นเธอทำในสิ่งที่ชอบ แล้วเกิดความรู้สึกอยากกลับไปทำสิ่งที่ตัวเองรักเช่นกัน
“หนูก็ไม่รู้ว่าเราจะสามารถเป็นแรงบันดาลใจอะไรให้เขาได้ แต่รู้สึกว่าหลายๆ คนที่ดูเรา สมมติว่าหนูชอบวาดรูป เล่นดนตรี บางคนก็เริ่มกลับมาวาดรูป เริ่มกลับมาเล่นดนตรี เพราะว่าเห็นเราทำอะไร”
ตัวอย่างเล็กๆ ที่บอนนี่เล่าทำให้เห็นว่า สิ่งที่ศิลปินส่งต่อให้ผู้ติดตามอาจไม่ได้จำกัดอยู่เพียงผลงานที่ปรากฏบนหน้าจอหรือเวทีเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสนใจ กิจกรรม และวิธีใช้ชีวิตที่ผู้คนได้เห็นผ่านตัวตนของเธอ
การวาดรูปหรือเล่นดนตรีอาจเป็นเพียงกิจกรรมธรรมดาสำหรับใครบางคน แต่สำหรับคนที่เคยชอบทำสิ่งเหล่านี้แล้วหยุดไปด้วยเหตุผลต่างๆ การได้เห็นคนอื่นยังคงสนุกกับมันอาจเป็นแรงกระตุ้นให้กลับมาหยิบจับสิ่งที่ตัวเองรักขึ้นมาทำอีกครั้ง
สิ่งที่น่าสนใจคือ บอนนี่ไม่ได้บอกว่าเธอตั้งใจทำกิจกรรมเหล่านั้นเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ใครตั้งแต่แรก เธอเพียงทำสิ่งที่ตัวเองสนใจ และพบว่าบางครั้งสิ่งที่ทำด้วยความชอบส่วนตัวก็สามารถส่งผลต่อความรู้สึกของคนอื่นได้โดยไม่คาดคิด

ในมุมนี้ของเธอ การเป็นแรงบันดาลใจจึงไม่จำเป็นต้องหมายถึงการเป็นคนที่เก่งที่สุด หรือมีคำตอบให้กับทุกเรื่องในชีวิต เพราะบางครั้งการได้เห็นใครสักคนมีความสุขกับสิ่งที่ทำ ก็เพียงพอจะทำให้เราอยากกลับไปลองทำอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง
เมื่อมองย้อนกลับไปยังเส้นทางของบอนนี่ ความคิดนี้มีความหมายไม่น้อย เพราะเธอเองก็เคยอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจว่าจะลองทำสิ่งที่ยังไม่มั่นใจดีหรือไม่ และการตัดสินใจเหล่านั้นก็พาเธอมาพบกับประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ช่วยให้รู้จักตัวเองมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่บอนนี่อยากส่งต่อไม่ได้อยู่ที่การบอกให้ทุกคนต้องกล้าเสี่ยงหรือก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นการสนับสนุนให้ผู้คนมีความมั่นใจมากพอที่จะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ โดยไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นจากความเก่งหรือความพร้อมสมบูรณ์
เพราะสำหรับคนที่อยากลองทำอะไรสักอย่าง อุปสรรคแรกอาจไม่ใช่การขาดความสามารถเสมอไป แต่อาจเป็นความลังเลว่าตัวเองจะทำได้ดีหรือไม่ หรือสิ่งที่ชอบนั้นมีคุณค่ามากพอให้ลงมือทำจริงๆ หรือเปล่า
บอนนี่จึงหวังว่าหากใครได้เห็นแง่มุมใดแง่มุมหนึ่งของเธอแล้วรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการทำงาน ความสนใจส่วนตัว หรือการพัฒนาความสามารถ นั่นก็เป็นสิ่งที่มีความหมายสำหรับเธอแล้ว
“อยากให้เขาหยิบอะไรก็ได้ในตัวเรา ไปเสริมสร้างความมั่นใจให้เขาทำในสิ่งที่ตัวเองรัก… แค่นี้หนูก็ดีใจแล้วค่ะ” บอนนี่ทิ้งท้าย